share

سندرم زجر تنفسی (آر دی اس)- 2

درمان سندرم  زجر تنفسی چیست؟
نوزادان زیادی دچار سندرم  زجر تنفسی می شوند. معمولا نوزادانی که سندرم  زجر تنفسی (آردی اس) دارند بیش از 6 هفته نارسی دارند، اما بعضی اوقات نوزادان رسیده تر نیز سندرم زجرتنفسی دارند.درمان های موثری برای نوزادان مبتلا به سندرم  زجر تنفسی  وجود دارد و اغلب نوزادان بطور کامل در اولین هفته های زندگی بهبود می یابند.

1) بخش مراقبت های ویژه نوزادان: نوزادی که مشکلات تنفسی دارند، در روی یک تخت گرم در بخش مراقبت ویژه نوزادان گذاشته می شوند. نوزاد به یک دستگاه نمایشگری وصل می شود که بطور مداوم ضربان قلب و تعداد تنفس را اندازه گیری می کند. این نمایشگر مانیتور قلبی – تنفسی نامیده می شود.
همچنین نوزاد به دستگاهی وصل می شود که مقدار اکسیژن پوستی را اندازه می گیرد که پالس اکسی متر نامیده می شود.

2) مایعات وریدی: نوزادی که سندرم زجر تنفسی دارد، سریع نفس می کشد و از تمام انرژی خود برای تنفس استفاده می کند ودیگر  برای خوردن انرژی چندانی باقی نمی ماند و نمی تواند  عمل مکیدن را با تنفس های سریع خود هماهنگ کند. راه وریدی یک لوله پلاستیکی باریک و ظریفی است که در از  وریدهای دست یا پاها یا سرنوزاد وارد می شود. این راه وریدی مایعات (سرم) را جهت پیشگیری از کم آبی بدن نوزاد و قند را جهت تامین انرژی به بدن نوزاد می رساند.
نوزاد بعد از این که ریه هایش خوب شد، قادر خواهد بود که شیر بخورد.

3 ) اکسیژن : نوزاد مبتلا به سندرم زجر تنفسی، برای حفظ سطح اکسیژن در محدوده طبیعی در خون به اکسیژن اضافی نیاز دارد. اگر آزمایشات نشان دهد که نوزاد به اکسیژن اضافی نیاز دارد ، سر نوزاد زیر یک کلاهک پلاستیکی (هود) که اکسیژن اضافی به آن وارد می شود، قرار داده می شود.

4) کاتتر شریان نافی: اگر نوزاد برای نفس کشیدن به اکسیژن بالاتر از 40 درصد یا ونتیلاتور(دستگاه تنفس مصنوعی) نیاز داشته باشد ، گاز های خونی مکررا کنترل می شوند. برای این که بدن نوزاد در هر بار خونگیری ، سوراخ نشود،ممکن است با یک کاتتر (یک لوله پلاستیکی ظریف و باریک) یک مسیر در یک شریان ایجاد شود. این کاتتر اغلب در شریان طناب نافی گذاشته شده و به سوی آئورت عبور داده می شود که بزرگترین شریان بدن است.
کاتتر شریان نافی این امکان را ایجاد می کند که از نوزاد بدون ایجاد درد، خون گرفته شود. همچنین کاتتر برای دادن مایعات و داروها به نوزاد مورد استفاده قرار می گیرد. شریان های دست ها و پاها نیز ممکن است  مورد استفاده قرار گیرند.

5) ارزیابی تنفس نوزاد: اگر کار تنفس بیش از حد مشکل شود، نوزاد شروع به خسته شدن می کند. دو راه برای کمک به تنفس وجود دارد:

1- کمک تنفسی از راه بینی( نازال سی پپ)   Nasal-cpap

2- کمک تنفسی با استفاده از  ونتیلاتور(دستگاه تنفس مصنوعی).        

1-کمک تنفسی از راه بینی  ( نازال سی پپ):
کمک تنفسی از راه بینی دستگاهی است که اکسیژن را تحت فشار به بینی وارد می کند و به باز شدن ریه ها کمک می کند. یک نوار در اطراف سر نوزاد گذاشته می شود که لوله باریک و کوچک ورودی هوا  به بینی را  نگهدارد. در این روش نوزاد خود    عمل تنفس را انجام می دهد اما دستگاه  سی پپ، اکسیژن را در یک فشار که ریه ها را باز نگه دارد، آزاد می کند.
این روش در نوزادان بزرگتر و قوی تر یا نوزادانی که بیماری خفیف دارند یا به کمک تنفسی کمی نیاز دارند، استفاده می شود.       

منبع:
هم‌رسانی:

اولین نفر دیدگاه خود را ثبت کنید.

دیدگاه های خود را با بـه سـلوی به اشتراک بگذارید.