share

پاسخ ضعيف مغز به سيگنال‌های اتونوم در مبتلايان به آپنه خواب

نزديک به 10 درصد بزرگسالان دچار آپنه انسدادی خواب هستند. اين مشکل با اختلالاتی در عملکرد مغز از جمله خواب آلودگي بيش از حد در طول روز، افسردگي، اضطراب و مشکلات حافظه مرتبط است. يک پژوهش جديد که به‌وسيله پژوهشگران دانشگاه UCLA آمريکا انجام شده، پيشنهاد می کند که آسيب وارده به مغز در افرادی که به آپنه انسدادی خواب دچارند، منجر به جريان ضعيف‌تر خون و تضعيف پاسخ‌دهی به سيگنال‌های اتونوم در مغز اين افراد مي‌شود.
افرادي که به آپنه خواب مبتلا هستند در دوره‌هايي در هنگام خواب صداهايي شبيه نفس‌نفس زدن يا خرناس کشيدن درمي‌آورند و در طول يک شب صدها بار تنفس آنها قطع مي‌شود.
با هر بار قطع تنفس ميزان اکسيژن خون افت کرده و به سلول‌هاي بدن آسيب وارد مي‌شود. عدم درمان اين بيماري ممکن است باعث پرفشاري خون، سکته مغزي، نارسايي قلبي، ديابت، افسردگي و برخي مشکلات ديگر شود.
در پژوهش اخير، پژوهشگران با استفاده از يک تکنيک غيرتهاجمی MRI ميزان جريان خون و سيگنال‌هاي وابسته به اکسيژن را در مغز بيماران مبتلا به آپنه انسدادي خواب ارزيابي کردند. دکتر مک کي، پژوهشگر ارشد اين طرح مي‌گويد: «ما از قبل مي‌دانستيم که آپنه انسدادي خواب به مغز آسيب مي‌زند. همچنين مي‌دانستيم که در اين وضعيت قلب با مشکلاتي در پمپ کردن خون به بدن و احتمالا به مغز روبرو مي‌شود.» اما با روشي که در اين پژوهش به کار رفته دانشمندان قادر بودند فعاليت مغز، تنظيم جريان خون مغزي و مقدار خون اکسيژنه کل مغز را در افراد مبتلا به آپنه انسدادي خواب با افراد سالم مقايسه کنند.
در تمام شرکت‌کنندگان آزمايش شامل مردان و زنان سالم يا مبتلا به آپنه انسدادي خواب سيگنال‌هاي وابسته به اکسيژن در زمان بيداري در 3 وضعيت زير اندازه‌گيری شد:
مانور والسالوا که در آن از افراد خواسته شد با شدت به درون يک لوله کوچک بدمند.
فشردن شديد دست
انقباض ناشي از سرما که در آن پاي راست افراد به مدت يک دقيقه در مخلوط آب و يخ قرار داده شد.
نتايج مانور والسالوا در افراد سالم و مبتلا به آپنه خواب تفاوت معناداري نداشت اما در حين فشردن شديد دست و انقباض ناشي از سرما، پاسخ جريان خون مغزي افراد مبتلا به آپنه انسدادي خواب به طرز چشمگيري ضعيف‌تر بود. پژوهشگران در توجيه نتايج فوق حدس مي‌زنند که احتمالا ريشه تفاوت‌ها در سيگنال‌هايي است که از اندام‌هاي فوقاني و تحتاني به مغز فرستاده مي‌شوند و نيازمند تحليل در مراکز بالاتر مغزي هستند که حس و حرکت عضلات را تنظيم مي‌کنند. به اين ترتيب احتمالا پاسخ کندتر در مبتلايان به آپنه مغزي به دليل آسيب وارد شده به مغز اين افراد است.اين پژوهشگران دليل عدم تفاوت نتايج مانور والسالوا در بين 2 گروه سالم و بيمار را اين طور توجيه مي‌کنند که چون تغييرات ناشي از مانور والسالوا در اساس به‌وسيله سيگنال‌هاي فشار خون در قفسه سينه هدايت مي‌شوند از بخش‌هاي کنترل‌کننده عضلات در مغز بي نياز هستند. اين يافته‌ها نشانگر پاسخ کاهش يافته جريان خون مغزي نسبت به تغييرات اتونوم در افراد مبتلا به آپنه انسدادي خواب است و با يافته‌هاي پژوهش‌هاي گذشته مبنی بر کاهش پاسخ‌دهی شريان سربرال و تغييرات جريان خون مغزی در حالت استراحت همخوانی دارد. 

منبع:
ایران پرونت

هم‌رسانی:

اولین نفر دیدگاه خود را ثبت کنید.

دیدگاه های خود را با بـه سـلوی به اشتراک بگذارید.